De geschiedenis van Pirates of the Caribbean in Disneyland Paris: het verhaal achterstevoren en achter de schermen

Even dit voor wie voor het eerst komt, voordat ik de details induik. Wat volgt is het verhaal dat Disney voor de attractie heeft bedacht, het verhaal achter de thematisering. Daarna volgen de geschiedenis van het ontwerp en wat er achter de schermen gebeurde. Wil je dit alles in de algemene geschiedenis van het park plaatsen? Lees dan de geschiedenis van Disneyland Paris. Voor alle praktische info (waar je de attractie vindt, de duur, de toegankelijkheid) verwijs ik je naar de pagina Pirates of the Caribbean. Hier vertel ik het verhaal.

Het verhaal draait om een sterk idee: in Parijs beleef je het achterstevoren. De andere Disneyparken beginnen met de grotten en de resten van piraten en gaan dan terug in de tijd. Disneyland Paris heeft alles omgedraaid. De tocht begint bij de levendige chaos, de aanval op een Spaans fort, en eindigt in een dodelijke afloop: de vloek.

Het decor zet meteen de toon. De attractie staat in een gebouw in Adventureland dat geïnspireerd is op een elegant herenhuis in New Orleans, met een gevel in Spaanse koloniale stijl (het deel Caribbean Plaza).

Je stapt in een bootje in een nachtelijke lagune. Het is rustig, bijna slaperig. Dan komt het verhaal op gang: het bootje wordt een helling op getrokken, en boven ben je tot je verrassing in het verleden beland. De strijd is al begonnen.

In Parijs is de richting van de tocht het verhaal. Elke waterval (er zijn er twee) markeert een kantelpunt in het verhaal. Daardoor is dit de meest verhalende versie van alle Pirates-attracties van Disney en volgens mij ook de duisterste.

Helemaal aan het einde van de tocht spreekt een pratende schedel je toe. Hij geeft zijn waarschuwingen en herhaalt de zin die alles samenvat: "Dead men tell no tales", letterlijk "dode mannen vertellen geen verhalen", of eenvoudiger "doden praten niet".

Dat is de moraal van het verhaal. De piraten hebben geplunderd, in brand gestoken en gemoord voor een schat, en zijn daaraan gestorven. Niemand is er nog om van de buit te genieten of zelfs maar te vertellen wat er is gebeurd: er blijven alleen botten over. In Parijs vraagt de schedel je meteen ook om te blijven zitten tot de bootjes helemaal stilstaan.

Dit verrast bezoekers het meest: de attractie bestond eerder dan de films. De allereerste versie opende in 1967 in Disneyland in Californië. Het is de laatste attractie waarvan Walt Disney het ontwerp persoonlijk volgde. Bij zijn laatste bezoek aan de studio’s in november 1966, kort voor zijn overlijden, zag hij het veilingtafereel al volledig geanimeerd. De attractie zou pas in maart 1967 opengaan.

De eerste film, Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, kwam pas in 2003 uit en is gebaseerd op de attractie, niet andersom.

In Disneyland Paris opende Pirates of the Caribbean dus op 12 april 1992 zonder enig personage uit de films. Pas in 2017, bij een grote vernieuwing, deed Disney het omgekeerde en bracht de filmreeks in het oorspronkelijke decor. De attractie inspireerde de films, en de films voedden op hun beurt de renovatie.

Walt Disney was zijn hele carrière gefascineerd door piraten. Al in 1927 speelde een van zijn korte films uit de reeks Alice Comedies zich af in een wereld van boekaniers. Het idee voor een attractie gaat terug tot 1957.

Nog voordat Disneyland in Californië af was, dacht Walt erover het park uit te breiden met een wijk met de naam New Orleans Square. Daar moesten een winkelgebied, een spookhuis en een wassenbeeldenmuseum over de geschiedenis van de piraterij komen.

In 1962 werd het project stilgelegd: Walt Disney zette zijn teams in voor de Wereldtentoonstelling van New York van 1964. Die omweg veranderde alles. De Imagineers (het team dat de parken ontwerpt, verenigd onder de naam Walt Disney Imagineering) ontwikkelden daar nieuwe vervoermiddelen, de bootjes op rails van it’s a small world, en verbeterden de Audio-Animatronics-technologie met een sprekende figuur van Abraham Lincoln.

Dankzij die vooruitgang liet het Pirates-project het idee van een wandelroute los, voor een boottocht vol speciale effecten. Het wassenbeeldenmuseum werd een levende attractie.

Dat is de grote ontwerpkeuze. Bij de andere Pirates-attracties (Californië, Florida, Tokio) begint de reis bij de grotten en de resten van piraten en gaat ze dan terug in de tijd, naar het feest. In Parijs hebben de Imagineers de volgorde van de taferelen omgedraaid om het verhaal chronologischer en lineairder te maken. Je begint bij de aanval op het Spaanse fort, daarna volgt de plundering van de stad, en je eindigt bij de vloek.

Het Parijse verhaal is trouwens gebaseerd op de versie van de attractie uit 1973, aangepast aan dit nieuwe scenario.

Een technische beperking versterkte die keuze. In Parijs kon er niet zo diep gegraven worden als elders. Daarom werd de attractie grotendeels boven de grond gebouwd. Vandaar een hogere gevel, een dubbel hoogteverschil en die eerste helling. Die is geen gewone bootlift meer, maar het sleutelmoment waarop je in het verleden belandt.

Het gebouw zelf laat die mix van invloeden zien: een Spaans koloniaal herenhuis uit het Caribisch gebied, net als het hele park bedacht als brug tussen de Amerikaanse verbeelding en het Europese decor.

De Parijse attractie telt meer dan 100 Audio-Animatronics-personages, robotfiguren die de taferelen tot leven brengen. Hoe ver hun animatie gaat, hangt af van wat nodig is: van een eenvoudig herhaald gebaar tot het nabootsen van het spel van een acteur, zoals de duellisten die in de woonwijk de degens kruisen.

Het maken van zo’n figuur kost enkele maanden. Het werk begint met maquettes. Daarna volgt een skelet van metaal en glasvezel vol draden en buizen, bedekt met een siliconen huid en aangekleed.

De bewegingen worden aangestuurd door het geluid en combineren pneumatische en hydraulische cilinders. Doordat de hydraulische druk elektronisch en in realtime wordt bijgesteld, zijn de gebaren natuurlijker en preciezer geworden. Het programmeren blijft wel lang en lastig werk.

Achter de bootjes zit een team van kunstenaars van wie de namen in de hele geschiedenis van de Disneyparken terugkomen.

Het muzikale thema van de attractie, "Yo Ho (A Pirate’s Life For Me)", stamt uit de jaren 1960. Het wordt gezongen door drie muzikale piraten aan de rand van het kanaal. Walt Disney wilde een traditioneel zeemanslied en vroeg de Imagineer die het concept bedacht om het zelf te schrijven. Hij kreeg hulp van George Bruns, de vaste muzikaal leider van Disney (101 Dalmatiërs, Jungle Boek).

Schrijven voor een attractie brengt een zeldzame beperking met zich mee. Het lied mag geen begin en geen einde hebben, en elk couplet moet op zichzelf kunnen staan, want je weet nooit op welk moment een bezoeker het hoort. De Parijse soundtrack is gebaseerd op die van 1973, met speciaal opgenomen dialogen waarin ook Frans en Spaans zitten. In 2017 werd hij volledig opnieuw gemixt, met enkele thema’s uit de films verwerkt in de oorspronkelijke melodieën.

Na enkele maanden werkzaamheden ging de attractie in juli 2017 weer open, met toevoegingen die het oorspronkelijke verhaal met de filmreeks verbinden zonder het geweld aan te doen. Twee Audio-Animatronics-personages van de nieuwste generatie deden hun intrede: Jack Sparrow en Hector Barbossa. Om ze tot leven te brengen, bestudeerden de teams de gebaren en gezichtsuitdrukkingen van de filmacteurs, zodat ze die nauwkeurig konden nabootsen.

Het slottafereel van de veiling werd herzien. Jack Sparrow maakt gebruik van de chaos om de felbegeerde schatkaart te bemachtigen, verstopt zich in een ton en viert daarna zijn triomf met een fles rum.

Een explosie van het arsenaal slingert de bezoekers nu de schatgrot in, waar je Jack op zijn berg munten ziet zitten. Ten slotte werd de soundtrack volledig opnieuw gemixt, met een nieuw geluidssysteem.

Aan het begin van de tocht varen de bootjes langs de tafels van een restaurant aan het water, het Blue Lagoon Restaurant. In het gebouw van de attractie zit ook het restaurant Captain Jack’s (Restaurant des Pirates), met een Caribische keuken en een eigen verhaal.

In de gang ernaartoe hangen een grote landkaart van het Caribisch gebied en ingelijste prenten van Marc Davis, met onderaan de landkaart een eerbetoon aan hem. Volgens het verhaal won Jack Sparrow het restaurant bij een weddenschap met Angelica Teach, de dochter van Zwartbaard. Het bewijs zit verstopt in het decor: op een uithangbord is de naam "Angelica Teach" doorgestreept en vervangen door "Captain Jack Sparrow".

Of het open is en hoe je er kunt eten, is praktische informatie. Daarvoor verwijs ik je naar de eigen pagina van het restaurant, in plaats van het hier vast te leggen. het restaurant Captain Jack’s

Voor de Hidden Mickeys en andere knipogen verspreid over het hele park verwijs ik je naar de geheimen van Disneyland Paris. Vind je het leuk om een attractie als een verhaal te beleven? Het park zit er vol mee. Lees verder met de saga van Thunder Mesa, waar Big Thunder Mountain bij hoort, met Phantom Manor, de geschiedenis van Space Mountain, of kijk breder met de Disneyparken in de wereld. En voor alle praktische info over Pirates of the Caribbean blijft de pagina Pirates of the Caribbean je houvast.