De geheimen van het kasteel van Doornroosje in Disneyland Paris

Van onderaf lijkt Sleeping Beauty Castle op een groot roze-blauw decor. Toch verbergt het kasteel een paar dingen waar veel bezoekers geen idee van hebben. Het heeft drie niveaus: twee winkels op de begane grond, een verborgen galerij op de bovenverdieping en een kelder waar een draak slaapt. En er is een vraag die steeds terugkomt: kun je er slapen?

Het antwoord is nee, verderop leg ik uit waarom. Hier zijn de geheimen van het kasteel op een rij.

Nee. In Sleeping Beauty Castle is geen enkele kamer of suite te boeken, ook niet voor vip’s of beroemdheden. Je kunt het kasteel bezoeken (de Galerie op de bovenverdieping, La Tanière du Dragon in de kelder), maar je slaapt er niet.

De verwarring komt vaak door het kasteel van Assepoester in Walt Disney World, in Florida, dat wel een suite heeft. In Disneyland Paris is dat niet zo.

Er is ook een praktische reden. Het kasteel is het decor van de avondshow van Disneyland Park, met lichteffecten, water en vuurwerk. Al die apparatuur (leidingen, technische installaties) neemt de binnenkant in beslag. Daardoor kunnen er ’s nachts geen bezoekers verblijven.

Ja, er zit wel degelijk een draak verstopt onder het kasteel. In de kelder, onder de winkel Merlin l’Enchanteur, slaapt een enorme animatronicdraak. Disneyland Paris is het enige Disneypark met een draak onder het kasteel.

De ingang mis je makkelijk: je gaat via een onopvallende trap naar beneden, en binnen is het bewust donker.

De precieze afmetingen van de draak, zijn verhaal en een video vind je op de pagina van La Tanière du Dragon.

Ja, je kunt naar de bovenverdieping van het kasteel. Je gaat met een trap naar boven en ontdekt er het verhaal van het sprookje, verteld in glas-in-loodramen en grote wandtapijten.

Het is er rustig en vaak weinig bezocht. Een paar minuten boven de menigte is de omweg zeker waard. Ik ga hier niet op alle details in: daar heb ik een aparte pagina voor.

Naast het kasteel, in een tuintje, staat de wensput, in de stijl van de put van Sneeuwwitje. Veel bezoekers lopen er langs zonder hem op te merken.

Anders dan vaak gedacht gooi je er geen munt in. Het idee is hier gewoon een wens te doen. Volgens een legende hoor je soms Sneeuwwitje zingen bij de put. Ik zeg er wel bij dat het een legende is, een sfeer: zelf heb ik haar nog nooit gehoord.

Verwar ze niet met de put: in de vijvers aan de voet van het kasteel zitten ook verlichte waterstralen. Dat zijn technische fonteinen, gesynchroniseerd met de muziek en de projecties tijdens de avondshow. Ze hebben niets met wensen te maken: het is showtechniek.

In de Verenigde Staten is het kasteel van Walt Disney World dat van Assepoester. In Parijs is het dat van Doornroosje. Dat is geen toeval.

De ontwerpers van het park, onder leiding van Imagineer Tony Baxter, wilden indruk maken op een Europees publiek dat al omringd is door historische kastelen. Hun uitgangspunt: geen bestaand historisch kasteel kopiëren, maar een sprookjeskasteel bedenken, zoals je het je voorstelt in een prentenboek. Doornroosje paste perfect bij dat idee.

Voor het ontwerp haalden de bedenkers details uit heel Europa: het silhouet van de Mont Saint-Michel, die uit de grond lijkt op te rijzen en naar de hemel klimt, de torens van het kasteel van Ussé (vaak het kasteel van Doornroosje genoemd), de kleurrijke daken van de Hospices de Beaune.

Ze baseerden zich ook op de illustraties van de film uit 1959 en op het beeld van het sprookjeskasteel dat Neuschwanstein al had neergezet voor de Amerikaanse parken.

Het resultaat is een denkbeeldig kasteel dat op geen enkel bestaand monument lijkt, maar toch vertrouwd aanvoelt. Dat vind ik geslaagd: je herkent het meteen, zonder te kunnen zeggen waar het vandaan komt.

Weet je eenmaal waar je moet kijken, dan zie je het kasteel anders. De gevel is bewust roze geschilderd, zodat hij afsteekt tegen de vaak grijze lucht van Île-de-France en mooi op de foto komt. Het kasteel staat op een kleine kunstmatige heuvel, die het hoger laat lijken als je over Main Street naar boven loopt. En eromheen zijn de bomen in geometrische vormen gesnoeid, recht uit de stijl van de film.

• De snurkende wachters. Spits je oren in La Galerie de la Belle au Bois Dormant, op de bovenverdieping: twee wachters in harnas liggen te snurken. Het zijn de stemmen van Tom Morris (artistiek directeur van Fantasyland) en Son Lewis (muzikaal supervisor van het park). En maak je een foto met flits, dan krijgt de ene roze reflecties en de andere blauwe: een knipoog naar de ruzie tussen de feeën Flora en Mooiweertje in de film.
• Glas-in-loodramen zoals in de 12e eeuw. De glas-in-loodramen van de Galerie zijn gemaakt door een meesterglazenier, met de technieken van de 12e eeuw. Vakmanschap uit die tijd, zeldzaam in een pretpark.

Wil je alles weten over het gebouw zelf (architectuur, afmetingen, toegang)? Dan verwijs ik je naar de pagina van Sleeping Beauty Castle. En voor de andere mysteries van het park ga je naar de geheimen van Disneyland Paris. Een persoonlijke knipoog: mijn vader was een van de Cast Members bij de opening van het park, in 1992.